ว่าด้วยเรื่อง “คนปากหมา”

ทุกครั้งที่เราเห็นหมากัดกัน ทะเลาะกัน เรามักจะมองผ่าน เข้าไปช่วย หรือ เฉยๆ กับสิ่งที่เห็น

เราเคยเห็นหมาเห่า โดยไม่มีสาเหตุ

เราเคยเห็นหมาฉี่ทับที่กันเพื่อแสดงอนาเขต

เราเคยเห็นหมากัดกันเพื่อแย่งอาหาร

เราเคยเห็นหมากันกัดเพื่อแย่งตัวเมีย

ทุกอย่างที่กล่าวมาล้วนพบเห็นได้ในสังคมมนุษย์ โดยเฉพาะในสังคมโซเชี่ยลเน๊ตเวิร์ท

เราเคยเห็นคนที่ปากหมา เที่ยวแสวงหาซึ่งพื้นที่ ในการเห่าทางเฟสและทวิตเตอร์

เราเคยเห็นคนที่ปากหมา ออกมาเห่าแขวะ ระรานผู้หญิงสาเหตุหลักๆ 1.เพื่อแย่งชิงพื้นที่ สังคมออนไลน์ 2.เงินตราที่รับจ้างมา  3.เป็นโรคจิต  ทั้งคนและสุนัขไม่เห็นจะแตกต่างกันเลยในเรื่องเหล่านี้

บางคนมักบอกว่า "แต่คนมีความคิดน่ะ เป็นสัตว์ประเสริฐ  ดีกว่าสุนัข"  ขนาดมีความคิดน่ะนี่ ถ้ามีความคิดสิ่งเหล่านี้มันก็คงไม่เกิด  เรื่อง “ให้เอา” ของท่านอาจารย์เจิมศักดิ์     ปิ่นทอง กับ น้อง ปางน้ำฟ้า เปล์ลาลิน   เรื่อง “กะหรี่”ของนักเขียนการ์ตูนนามอุโฆษ ชัย ราชวัตร  เรื่อง “ปู ผัดกระหรี่” ของท่านอาจารย์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  มานะ แย้มอุทัย  

เผลอๆ บางทีความคิดมนุษย์ร้ายแรงกว่าหมาเสียอีก  หมากัดกัน ทะเลาะกัน  เห่าไม่มีเหตุผล ก็แค่ไม่กี่ตัว แต่คนปากหมานี่ซิ ที่กำลังเพิ่มประชาการ อย่างน่าตกใจในโลกแห่งโซเชี่ยลเน๊ตเวิร์ท

ท่านว่าจริงไม๊......

จบท้ายด้วยคติ    “ระวังคนปากหมา”

หมากัดอย่ากัดตอบ          ถ้าไม่ชอบ ต้องกำจัด

อย่าปล่อย   ต้องขังมัด      เอายาเบื่อ เบือให้ตาย

 เพราะหมา ที่ชอบกัด         และชอบฟัด รุมทำร้าย

ซึ่งหน้า ก็ทำลาย               และลับหลัง ยังไม่เว้น

ส่วนคนพาล สันดานหมา          ที่ดาหน้าออกมา ด่าคนเล่น

ข่มไว้ให้ใจเย็น                     เห็นเมื่อไหร่เด็ดหัวมัน

*********************************

 

 

http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=Mk4bmK-acEM&feature=end...

ดู: 127

Attachments:

ตอบกลับสิ่งนี้